Web 2.0, het sociale netwerken met internet wordt steeds gewoner voor velen. Een mooi verhaal verscheen vandaag hoe een man een vrouw ten huwelijk vraagt dmv web 2.0 websites, en hoe hij de hele trouwpartij organiseert. Het is een dans langs alle bekende web 2.0 websites van het moment geworden. Zeer herkenbaar en grappig voor hen die bekend zijn met deze websites.
Voor de mensen die nog niet weten wat web 2.0 is dit filmpje...
Deze is eng groot, hij loopt al een paar weken rond in de keuken. De laatste twee pogingen hem te vangen, zijn mislukt. Hij wordt almaar groter..
En ja, we moeten ook een doekje over de koelkast halen, maar daar is het nu even de tijd niet voor. ;-)
Update: de spin is buiten gezet met behulp van een kommetje en een stuk papier. De koelkast deur heeft gelijk ook een schoonmaakbeurt gekregen.
Op het Opinieweblog van XS4ALL verschijnt een reeks van vier artikelen over "Singularity". Een heel heldere uitleg van de verschillende denkrichtingen van deze toekomstvisie. Vandaag verscheen het tweede deel. Voor hen die het begrip Singularity voor het eerst horen, uit het eerste artikel een omschrijving: "Intelligente machines zijn er al volop en ze worden alleen maar slimmer. Het moment waarop hun intelligentie die van de mens zal overtreffen, wordt ook wel Singularity genoemd."
Een belangrijk onderdeel van het idee van Singularity is dat techniek zich gaat vermengen met het menselijk lichaam. Dat gebeurd nu ook al. Denk maar aan gehoorapparaten, plastic knieën, pacemakers, ect. Als de techniek slimmer wordt, en zo wordt gedacht slim genoeg om menselijke slimheid te vergroten en overstijgen, hoe gaat de wereld er dan uit zien?.
Ik moest denken aan onze Boedhistische leraar, Sakyong Mipham Rinpoche, die zegt dat mensen die voor het eerst de Dharma, de Boedhistische leer, horen en super hyper-intelligent zijn direct -on the spot- verlicht raken. Die super hyper-intelligente mensen snappen het direct. Geen uitleg meer nodig. Ook heel, heel on-intelligente raken direct verlicht als zij de Dharma voor het eerst horen, omdat zij geen vragen stellen en het direct aannemen. De meeste mensen, zeg 99,999 procent, zit ergens tussen die super hyper-intelligente mensen en heel, heel on-intelligente mensen in. En veel van deze 99,999 procent zou wat graag intelligenter, gelukkiger en vrijer leven. Liefst zonder iets te veranderen aan de dingen waar we aangehecht zijn, als het kan.. ;)
We weten allemaal dat geld niet gelukkiger maakt, en techniek op zichzelf ook niet. Maar wat gebeurd er als de techniek vermengd wordt met het lichaam, op zodanige manier dat het vermengd met de geest? Stel dat op deze kunstmatige wijze mensen intelligenter kunnen worden. Zouden we met zijn allen op weg zijn naar verlichting, volledige realisatie?
Halverwege de maand van het Sutrayana een feest, met een uitgebreid diner en dansen! De schrijnruimte leeggemaakt, de zitkussens aan de kant. Muziek speelt hard en iedereen danst. Muziek uit de tachtiger jaren, die iedereen kent, uit oost en west, noord en zuid. Allen hebben zich mooi opgedoft. Al dansend over de dansvloer ruik ik de parfum van verschillende mensen; men danst alleen en men danst samen. "Sha la la la", Ry Cooder, "you brown eyed girl." Lekker, die wijn na twee weken zonder. En fijn ook, dansen.
Vandaag eerder: Toevluchtsceremonie, wel twaalf mensen namen toevlucht in de Buddha, Dharma en Sangha. Een mooi moment, voor hen die toevlucht namen en de mensen die getuige waren van de gebeurtenis. Ontroerend.
Ik mis Nederland niet, but... "wish you were here.. "
Vandaag is de dag dat de deelnemers arriveren van het Sutrayana Seminary programma op Dechen Chöling. Dit programma, dat een maand duurt, is het enige programma waaraan ik deelneem dit jaar. Ik heb er veel zin in. Het is een maand van studie van Hinayana en Mahayana leringen. De studie gebeurt aan de hand van transcripties van lezingen die zijn gegeven door Chögyam Trungpa Rinpoche en zijn zoon -en onze huidige leraar- Sakyong Mipham Rinpoche. In het programma worden ook lezingen gehouden door twee verschillende leraren: Acharya David Hope en Jane Hope.
Naast de studie is er veel tijd voor meditatie, zo'n 6 tot 8 uur per dag. De maaltijden zullen veelal in Oryoki stijl plaats hebben.
Komende maand zullen jullie waarschijnlijk niet meer van mij horen/lezen op dit blog. Ook reageer ik niet zo snel op e-mail. Voor nood ben ik natuurlijk altijd nog via Suzan te bereiken. Tot over een maand! ;)
Zondagochtend hebben we het Musée d'Art Moderne bezocht. Kara Walker heeft daar een grote overzichtstentoonstelling. Zij is een zwarte kunstenaar uit de VS, die als thema het slaventijdperk heeft, waarbij ze de geschiedenis mixt met haar persoonlijke verhouding daarmee. Heel sexueel getint, zwart/witte profielen van mensen en lanschappen geknipt uit papier en opgeplakt op de muur. Archetypes witte en zwarte mensen. Interessant wel, krachtig zeker.'s Middags reden we terug, na Riet opgehaald te hebben van Gare du Nord, naar de Mas Marvent. In Limoges gedineerd, zodat Riet de stad ook nog even kon zien voordat op zij het platteland, in het niet-stadse van Dechen Chöling, aankwam.
Het Kado instructeursprogramma is gisteren begonnen. Kado is Japans en betekent: "de weg van de bloemen". Ofwel bloemschikken als contemplatieve beoefening. Al twee weken lang is een Dathün onderweg. Een Dathün is een maand lang beoefenen van zitmeditatie. Dit programma deed ik zelf hier twee jaar geleden en ik heb er mooie herinneringen aan. De mensen die de moed hebben om het te doen, een maand lang, zijn prachtig mooi om te zien: zacht en open.
Vanavond heeft Helen Vink, een Sangha-genoot uit Amsterdam, een introductie gegeven over het fenomeen "Talking Circle". Dit is een van oorsprong van Amerikaans' Indiaanse vorm om zaken te bespreken. Je zit in een cirkel en er is een "talking stick", een voorwerp dat, wanneer door iemand uit de cirkel opgenomen, aangeeft dat die persoon aan het woord is en de anderen luisteren. Vier intenties horen bij de Talking Circle: speaking from the heart, listening from the heart, speak spontaneously, be lean of expression. We hebben het vanavond beoefend (het is een beoefening) met een groep mensen uit de staf van Dechen Chöling die de maandelijkse "weekly gathering" faciliteren. Daar ben ik er nu eentje van. Morgen gaan we verder, dan gaan we zaken leren over het faciliteren zelf, wat daar bij komt kijken.
Nu toch naar bed, morgen vroeg op. Ik ga de bel luiden om half zeven die iedereen oproept wakker te worden en naar de ochtendsessie meditatie te komen. Suzan zal de sessie leiden als umdze, de tijdaangever.
Het vliegtuig stond klaar voor vertrek op de startbaan van Halifax Airport toen de gezagvoerder aankondigde dat er iets vreemds aan de hand was en hij het wilde laten controleren door technici. Het lampje dat moest aangeven dat de rechter moter het deed was niet aangegaan, terwijl de motor wel aan was. Een uur later zei de gezagvoerder dat er een klein onderdeel niet goed functioneerde en dat hij het wilde laten vervangen. Er werd uitgezocht of het onderdeel op het vliegveld van Halifax voorradig was. Zoniet dan moest het worden ingevlogen. Nog een uur later wisten we dat het onderdeel moet worden ingevlogen en dat we het vliegtuig weer moesten verlaten. Bij de incheckbalie zouden mensen van Zoom Air, de vliegtuigmaatschappij staan om hotels te regelen voor alle gestrande reizigers.
Inmiddels waren drie uur verstreken, het was twee uur in de nacht. Ga er maar aanstaan om voor meer dan 200 mensen een hotekamer te regele midden in de nacht.
Achter de balie stond een mevrouw die heel rustig bleef. Toen een reiziger in paniek raakte en zijn boosheid over het voorval op haar wilde afreageren zei ze: "Please calm down. Everybody is suffering!". Prachtig gezegd want zo was het ook: reizigers maar ook de mensen van Zoom Air moesten lijden onder de boosheid van die man. Daarna geen onvertogen woord meer gehoord. Het werd zelfs gezellig op het vliegveld van Halifax. We wachten op bussen die ons naar een hotelkamer zouden brengen. Een groep muziekanten, die hadden deelgenomen aan het Busker (straat-) festival in Halifax speelde muziek. Een jonge vrouw die onderweg was naar Italië met haar Hoelahoep danste ermee op de muziek. Andere reizigers dansten mee. Na ieder lied galmde het applaus door de vertrekhal.
Toen de bus kwam kreeg de buschauffeur een applaus dat ie uit zijn bed gekomen was om ons op te halen. Heel gemoedelijk allemaal.
Vijf uur 's ochtends kwamen we in onze hotelkamer aan, vermoeid maar opgelucht. Elf uur in de ochtend kwam de bus -met dezelfde chauffeur, opnieuw applaus!- ons week ophalen. Twee uur 's middags zou het vliegtuig weer vertrekken. Het werd een half uurtje later, maar een kniesoor die daarop let.
Half drie 's nachts, lokale tijd Parijs, kwamen we aan. We waren blij dat we met de auto gegaan waren, en niet hoefden te wachten tot de metro en treinen weer begonnen te rijden. We namen een taxi naar onze auto, die we twee weken geleden in een kleine plaats in de buurt hadden geparkeerd. De auto stond er nog, en was in optimale staat. Pff.
Half acht 's ochtends kwamen we aan, gisteren. Een dag en een hele nacht hebben we geslapen. En ook nog een deel van vandaag. Hopelijk zijn we morgen weer wat bijgekomen, van deze reis.
We werden zeer vriendelijk onthaald door Patricia Hayward-Ullman, de directrice van Dorje Denma Ling. Ze heeft eerder, samen met haar partner Acharya Jeremy Hayward, op Dechen Chöling gewoond, en wel in het huis waar wij nu wonen: Taksang! Ze vroeg uitgebreid hoe het was met Yumi, de kat des huises. Gelukkig konden wij zeggen dat Yumi blaakt van gezondheid, en tevreden lijkt met de nieuwe bewoners van Taksang.
Na de rondleiding op Derma Ling, hebben Suzan en Patrica uitgebreid zaken uitgewisseld waar directeuren van landcentra zich zoal mee bezig houden: programmering, ontwikkeling van het land en gebouwen, personeelszaken, ect.
Het was in een zeer inspirerend bezoek, en zeker ook leerzaam. Kijk voor het fotoverslag op de fotopagina.
Vanavond worden overhemden en broeken gestreken in Taksang; we bereiden ons voor op onze reis naar Canada. Woensdagochtend vertrekt ons vliegtuig van vliegveld Charles de Gaulle, woensdagmiddag komen we aan in Halifax. Daar blijven we tot de 21 august om deel te nemen aan het Kalapa Festival.
Een belangrijk onderdeel van het festival dit keer zal de bekroning zijn van Khandro Tseyang, de vrouw van Sakyong Mipham Rinpoche, onze Boeddhistische leraar, als Sakyong Wangmo. Deze bekroningsceremonie zal worden geleid door Zijne Heiligheid Penor Rinpoche, een zeer geëerde leraar in het Tibetaans Boeddhisme. Het is een belangrijke gebeurtenis voor de Shambhala gemeenschap. De Sakyong Wangmo staat voor het vrouwelijk principe. In het Shambhala Anthem (volkslied) zingen we:
The Sakyong joins heaven and earth,
The Sakyong Wangmo harvests peace
In deze tijd met zoveel oorlogen in de wereld kunnen we wel vrede gebruiken, zou je denken!
Later meer op dit weblog over onze ervaringen tijdens het festival en ons verblijf in Canada. De laptops gaan mee.
Latest Comments