Joop on Sugar

Vandaag is de dag dat de deelnemers arriveren van het Sutrayana Seminary programma op Dechen Chöling. Dit programma, dat een maand duurt, is het enige programma waaraan ik deelneem dit jaar. Ik heb er veel zin in. Het is een maand van studie van Hinayana en Mahayana leringen. De studie gebeurt aan de hand van transcripties van lezingen die zijn gegeven door Chögyam Trungpa Rinpoche en zijn zoon -en onze huidige leraar- Sakyong Mipham Rinpoche. In het programma worden ook lezingen gehouden door twee verschillende leraren: Acharya David Hope en Jane Hope.
Naast de studie is er veel tijd voor meditatie, zo'n 6 tot 8 uur per dag. De maaltijden zullen veelal in Oryoki stijl plaats hebben.

Komende maand zullen jullie waarschijnlijk niet meer van mij horen/lezen op dit blog. Ook reageer ik niet zo snel op e-mail. Voor nood ben ik natuurlijk altijd nog via Suzan te bereiken. Tot over een maand! ;)

Afgelopen zondag hebben Suzan en ik Riet, de moeder van Suzan, opgehaald van Gare du Nord in Parijs. Zij komt een weekje logeren en meedoen met het Kado (de weg van de bloemen) programma.
Zaterdagochtend zijn we vertrokken. 's Middags een hotel gezocht en gevonden (eentje voor 45 euro per nacht!), en 's avonds naar de film: "The Girl in the Red Velvet Swing". Een film uit 1955 die compleet gerestaureerd is in oude, volle glorie. Een zeer jonge Joan Collins die de harten van twee rivalen doet kloppen. Grappig in een klein zaaltje in Quatier Latin met tien mensen hooguit. Achter ons zaten twee vrouwen, duidelijk fans van Joan, tijdens de film te vozen.

Zondagochtend hebben we het Musée d'Art Moderne bezocht. Kara Walker heeft daar een grote overzichtstentoonstelling. Zij is een zwarte kunstenaar uit de VS, die als thema het slaventijdperk heeft, waarbij ze de geschiedenis mixt met haar persoonlijke verhouding daarmee. Heel sexueel getint, zwart/witte profielen van mensen en lanschappen geknipt uit papier en opgeplakt op de muur. Archetypes witte en zwarte mensen. Interessant wel, krachtig zeker.'s Middags reden we terug, na Riet opgehaald te hebben van Gare du Nord, naar de Mas Marvent. In Limoges gedineerd, zodat Riet de stad ook nog even kon zien voordat op zij het platteland, in het niet-stadse van Dechen Chöling, aankwam.

Het Kado instructeursprogramma is gisteren begonnen. Kado is Japans en betekent: "de weg van de bloemen". Ofwel bloemschikken als contemplatieve beoefening. Al twee weken lang is een Dathün onderweg. Een Dathün is een maand lang beoefenen van zitmeditatie. Dit programma deed ik zelf hier twee jaar geleden en ik heb er mooie herinneringen aan. De mensen die de moed hebben om het te doen, een maand lang, zijn prachtig mooi om te zien: zacht en open.

Vanavond heeft Helen Vink, een Sangha-genoot uit Amsterdam, een introductie gegeven over het fenomeen "Talking Circle". Dit is een van oorsprong van Amerikaans' Indiaanse vorm om zaken te bespreken. Je zit in een cirkel en er is een "talking stick", een voorwerp dat, wanneer door iemand uit de cirkel opgenomen, aangeeft dat die persoon aan het woord is en de anderen luisteren. Vier intenties horen bij de Talking Circle: speaking from the heart, listening from the heart, speak spontaneously, be lean of expression. We hebben het vanavond beoefend (het is een beoefening) met een groep mensen uit de staf van Dechen Chöling die de maandelijkse "weekly gathering" faciliteren. Daar ben ik er nu eentje van. Morgen gaan we verder, dan gaan we zaken leren over het faciliteren zelf, wat daar bij komt kijken.

Nu toch naar bed, morgen vroeg op. Ik ga de bel luiden om half zeven die iedereen oproept wakker te worden en naar de ochtendsessie meditatie te komen. Suzan zal de sessie leiden als umdze, de tijdaangever.