Het vliegtuig stond klaar voor vertrek op de startbaan van Halifax Airport toen de gezagvoerder aankondigde dat er iets vreemds aan de hand was en hij het wilde laten controleren door technici. Het lampje dat moest aangeven dat de rechter moter het deed was niet aangegaan, terwijl de motor wel aan was. Een uur later zei de gezagvoerder dat er een klein onderdeel niet goed functioneerde en dat hij het wilde laten vervangen. Er werd uitgezocht of het onderdeel op het vliegveld van Halifax voorradig was. Zoniet dan moest het worden ingevlogen. Nog een uur later wisten we dat het onderdeel moet worden ingevlogen en dat we het vliegtuig weer moesten verlaten. Bij de incheckbalie zouden mensen van Zoom Air, de vliegtuigmaatschappij staan om hotels te regelen voor alle gestrande reizigers.
Inmiddels waren drie uur verstreken, het was twee uur in de nacht. Ga er maar aanstaan om voor meer dan 200 mensen een hotekamer te regele midden in de nacht.
Achter de balie stond een mevrouw die heel rustig bleef. Toen een reiziger in paniek raakte en zijn boosheid over het voorval op haar wilde afreageren zei ze: "Please calm down. Everybody is suffering!". Prachtig gezegd want zo was het ook: reizigers maar ook de mensen van Zoom Air moesten lijden onder de boosheid van die man. Daarna geen onvertogen woord meer gehoord. Het werd zelfs gezellig op het vliegveld van Halifax. We wachten op bussen die ons naar een hotelkamer zouden brengen. Een groep muziekanten, die hadden deelgenomen aan het Busker (straat-) festival in Halifax speelde muziek. Een jonge vrouw die onderweg was naar Italië met haar Hoelahoep danste ermee op de muziek. Andere reizigers dansten mee. Na ieder lied galmde het applaus door de vertrekhal.
Toen de bus kwam kreeg de buschauffeur een applaus dat ie uit zijn bed gekomen was om ons op te halen. Heel gemoedelijk allemaal.
Vijf uur 's ochtends kwamen we in onze hotelkamer aan, vermoeid maar opgelucht. Elf uur in de ochtend kwam de bus -met dezelfde chauffeur, opnieuw applaus!- ons week ophalen. Twee uur 's middags zou het vliegtuig weer vertrekken. Het werd een half uurtje later, maar een kniesoor die daarop let.
Half drie 's nachts, lokale tijd Parijs, kwamen we aan. We waren blij dat we met de auto gegaan waren, en niet hoefden te wachten tot de metro en treinen weer begonnen te rijden. We namen een taxi naar onze auto, die we twee weken geleden in een kleine plaats in de buurt hadden geparkeerd. De auto stond er nog, en was in optimale staat. Pff.
Half acht 's ochtends kwamen we aan, gisteren. Een dag en een hele nacht hebben we geslapen. En ook nog een deel van vandaag. Hopelijk zijn we morgen weer wat bijgekomen, van deze reis.
Latest Comments