Joop on Sugar

Het vliegtuig stond klaar voor vertrek op de startbaan van Halifax Airport toen de gezagvoerder aankondigde dat er iets vreemds aan de hand was en hij het wilde laten controleren door technici. Het lampje dat moest aangeven dat de rechter moter het deed was niet aangegaan, terwijl de motor wel aan was. Een uur later zei de gezagvoerder dat er een klein onderdeel niet goed functioneerde en dat hij het wilde laten vervangen. Er werd uitgezocht of het onderdeel op het vliegveld van Halifax voorradig was. Zoniet dan moest het worden ingevlogen. Nog een uur later wisten we dat het onderdeel moet worden ingevlogen en dat we het vliegtuig weer moesten verlaten. Bij de incheckbalie zouden mensen van Zoom Air, de vliegtuigmaatschappij staan om hotels te regelen voor alle gestrande reizigers.

Inmiddels waren drie uur verstreken, het was twee uur in de nacht. Ga er maar aanstaan om voor meer dan 200 mensen een hotekamer te regele midden in de nacht.
Achter de balie stond een mevrouw die heel rustig bleef. Toen een reiziger in paniek raakte en zijn boosheid over het voorval op haar wilde afreageren zei ze: "Please calm down. Everybody is suffering!". Prachtig gezegd want zo was het ook: reizigers maar ook de mensen van Zoom Air moesten lijden onder de boosheid van die man. Daarna geen onvertogen woord meer gehoord. Het werd zelfs gezellig op het vliegveld van Halifax. We wachten op bussen die ons naar een hotelkamer zouden brengen. Een groep muziekanten, die hadden deelgenomen aan het Busker (straat-) festival in Halifax speelde muziek. Een jonge vrouw die onderweg was naar Italië met haar Hoelahoep danste ermee op de muziek. Andere reizigers dansten mee. Na ieder lied galmde het applaus door de vertrekhal.
Toen de bus kwam kreeg de buschauffeur een applaus dat ie uit zijn bed gekomen was om ons op te halen. Heel gemoedelijk allemaal.

Vijf uur 's ochtends kwamen we in onze hotelkamer aan, vermoeid maar opgelucht. Elf uur in de ochtend kwam de bus -met dezelfde chauffeur, opnieuw applaus!- ons week ophalen. Twee uur 's middags zou het vliegtuig weer vertrekken. Het werd een half uurtje later, maar een kniesoor die daarop let.

Half drie 's nachts, lokale tijd Parijs, kwamen we aan. We waren blij dat we met de auto gegaan waren, en niet hoefden te wachten tot de metro en treinen weer begonnen te rijden. We namen een taxi naar onze auto, die we twee weken geleden in een kleine plaats in de buurt hadden geparkeerd. De auto stond er nog, en was in optimale staat. Pff.
Half acht 's ochtends kwamen we aan, gisteren. Een dag en een hele nacht hebben we geslapen. En ook nog een deel van vandaag. Hopelijk zijn we morgen weer wat bijgekomen, van deze reis.

Vandaag zijn we op bezoek geweest in Dorje Denma Ling, het Dechen Chöling van Canada. Het was een prachtige dag, met stralend weer. We zijn om negen uur 's ochtends vertrokken en hebben drie uur gereden vanuit Halifax om op de plaats van bestemming aan te komen.
We werden zeer vriendelijk onthaald door Patricia Hayward-Ullman, de directrice van Dorje Denma Ling. Ze heeft eerder, samen met haar partner Acharya Jeremy Hayward, op Dechen Chöling gewoond, en wel in het huis waar wij nu wonen: Taksang! Ze vroeg uitgebreid hoe het was met Yumi, de kat des huises. Gelukkig konden wij zeggen dat Yumi blaakt van gezondheid, en tevreden lijkt met de nieuwe bewoners van Taksang.

Na de rondleiding op Derma Ling, hebben Suzan en Patrica uitgebreid zaken uitgewisseld waar directeuren van landcentra zich zoal mee bezig houden: programmering, ontwikkeling van het land en gebouwen, personeelszaken, ect.

Het was in een zeer inspirerend bezoek, en zeker ook leerzaam. Kijk voor het fotoverslag op de fotopagina.

Vanavond worden overhemden en broeken gestreken in Taksang; we bereiden ons voor op onze reis naar Canada. Woensdagochtend vertrekt ons vliegtuig van vliegveld Charles de Gaulle, woensdagmiddag komen we aan in Halifax. Daar blijven we tot de 21 august om deel te nemen aan het Kalapa Festival.

Een belangrijk onderdeel van het festival dit keer zal de bekroning zijn van Khandro Tseyang, de vrouw van Sakyong Mipham Rinpoche, onze Boeddhistische leraar, als Sakyong Wangmo. Deze bekroningsceremonie zal worden geleid door Zijne Heiligheid Penor Rinpoche, een zeer geëerde leraar in het Tibetaans Boeddhisme. Het is een belangrijke gebeurtenis voor de Shambhala gemeenschap. De Sakyong Wangmo staat voor het vrouwelijk principe. In het Shambhala Anthem (volkslied) zingen we:

The Sakyong joins heaven and earth,
The Sakyong Wangmo harvests peace

In deze tijd met zoveel oorlogen in de wereld kunnen we wel vrede gebruiken, zou je denken!

Later meer op dit weblog over onze ervaringen tijdens het festival en ons verblijf in Canada. De laptops gaan mee.

Vanmiddag heeft Sensei Kanjuro Shibata met zijn studenten een ceremonie gehouden bij de Kami schrijn op het terrein van Dechen Chöling, om de Kami op te roepen. Maar vooral, zoals de Sensei zei vandaag: om alle aanwezigen bij de ceremonie samen een goede tijd te geven. Aanwezig waren ouders en kinderen die meedoen met het Family Camp, Kyudo beoefeneaars, stafleden en andere bezoekers van het land.

Een Kami schrijn is een schrijn in de Shinto traditie. Jaarlijks komen op Dechen Chöling beoefenaars van de Japanse boogschieterkunst, ook wel Kyudo genoemd. De Sensei is de 20e generatie boogmaker aan het Japanse hof. Hij heeft een bepaalde boom aangewezen op het land waar een Kami in woont, een vrouwelijke godin of vrouwelijke energie. Ieder jaar als de Sensei langkomt om les te geven in het Kyudo, wordt hij gevraagd om een ceremonie uit te voeren. Dit jaar weer.

De ceremonie betond uit een paar stappen. Eerst heeft de Sensei een Shinto tekst gereciteerd om de Kami op te roepen, daarna waren er verschillende offeringen als fruit, snoep, rijst en saké. De derde stap was Suzan, die als directeur van Dechen Chöling de Kami oproep door achtereenvolgens twee buigingen te doen, twee maal te klappen, en een nog een laatste buiging te doen.
De vierde stap was een Kyudo schot, de beste der boogschutters die een schot maakte als offering.

Daarna konden alle aanwezigen in kleine groepjes tegelijk de oproep doen zoals Suzan ook gedaan heeft, en was er saké voor iedereen.