De internetverbinding lijkt hier soms wonderbaarlijk. Eigenlijk ongelovelijk dat France Telecom het lukt om een snelheid van 512kb per seconde te leveren over draden die kilometerslang aan houten palen hangen door het glooiende landschap, met alle weersinvloeden, omvallende bomen enzovoort.
Vanavond voor het eerst geprobeerd een Skype verbinding op te zetten. Nadat alles aan beide kanten goed was ingesteld was er zowaar beeld over en weer. Ik zag mijn vader in zijn werkkamer. En hoorde hem zijn vriendin roepen: "Hé, kom's kijken!" Zij heeft, weet ik nu, sinds kort dreadlocks in haar haar gevlecht. Dat zie je niet met een gewoon telefoongesprek. Twee bruingebrande gezichten in beeld. In Nederland is het weer ook zonnig. Daarvoor hoef je deze lente niet voor naar Frankrijk. ;-)
Met al deze technieken, ook de e-mail en dit weblog (en de reacties daarop op de blog en per e-mail) lijkt iedereen in Nederland soms heel dichtbij. De afstand lijkt vooral te bestaan uit de letterlijke geografische afstand. Maar ook, denk ik nu, in het verschil in tempo van leven. Het gaat hier op Dechen Chöling allemaal wat trager. Deels doordat we het werk met meer aandacht gebeurd dan dat ik gewend ben, deels omdat het gewoon niet sneller gaat. Veel is handwerk, gedaan door vrijwilligers die niet persé zijn opgeleid in het werk dat zij uitvoeren. Het hoort gewoon bij het leven en werken in een mediterende woongemeenschap.
Latest Comments